ကၪာၪသာရၪဒၪဇာတ်

သာသနာတော်နှစ်ပေါင်းများစွာက၊ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ ကောသလတိုင်းမှာ ကၪာၪသာရၪဒၪဆိုတဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့ရှိခဲ့တယ်။ မြို့သူမြို့သားအများစုဟာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးကြပေမယ့် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပေးကမ်းစွန့်ကြဲလိုစိတ် ပြည့်ဝကြတယ်။ ဒီမြို့မှာ အိမ်ကလေးတစ်လုံးမှာ မိဘမဲ့ကလေးမလေးတစ်ယောက် နေထိုင်တယ်။ သူမနာမည်က ကၪာၪသာရၪဒၪ။ ကၪာၪသာရၪဒၪဟာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကၪာၪသာရၪဒၪဟာ စိတ်ကောင်း၊ စိတ်မြတ်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ သူမဟာ သမားရိုးကျ အလုပ်ကြိုးစားပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုတယ်။ ရရှိတဲ့ဝင်ငွေ နည်းပါးလှပေမယ့် သူမဟာ မညည်းညူခဲ့ဘူး။ သူမဟာ ကိုယ်နဲ့ ကိုယ်ရှိတဲ့ အစားအသောက်နဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ သီလရှင်တွေကို ပေးကမ်းလေ့ရှိတယ်။ တစ်နေ့မှာ မြို့ထဲမှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြီး ပေါ်လာတယ်။ အစားအသောက်ပြတ်လပ်ပြီး အားလုံးဟာ အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြတယ်။ ကၪာၪသာရၪဒၪဟာ သူမရဲ့ အိမ်မှာရှိတဲ့ အစားအသောက်အားလုံးကို သီလရှင်ကျောင်းကို လှူဒါန်းလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားရှင်က ပရိနိဗ္ဗာန်စံဝင်တော့မယ်။ သမင်ဒေဝါတစ်ပါးဟာ ကၪာၪသာရၪဒၪရဲ့ စေတနာကို မြင်ပြီး သူမကို ချီးကျူးတယ်။ သမင်ဒေဝါဟာ ကၪာၪသာရၪဒၪရဲ့ အိမ်ကိုလာပြီး ဥစ္စာပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်စေခဲ့တယ်။ ကၪာၪသာရၪဒၪဟာ သမင်ဒေဝါရဲ့ အကူအညီနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝလာတယ်။ သူမဟာ ဆက်လက်ပြီး စေတနာကောင်းတွေနဲ့ လူတွေကို ကူညီခဲ့တယ်။ ဒီဇာတ်တော်ရဲ့ အဆုံးမှာ ဘုရားရှင်က ဒီလိုဟောကြားတော်မူတယ်။ "စေတနာကောင်းရှိသူဟာ ဘယ်တော့မှ ဆင်းရဲဒုက္ခမရောက်ဘူး။ ကၪာၪသာရၪဒၪလိုပဲ စေတနာရှိသူဟာ ဘဝမှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိတယ်။" **ကိုယ်ကျင့်တရား:** * စေတနာကောင်းရှိခြင်းသည် အကျိုးများ၏။ * ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကူညီခြင်းသည် မြင့်မြတ်သော အလုပ်ဖြစ်သည်။ * အများအကျိုးအတွက် စွန့်ကြဲပေးကမ်းခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း ကောင်းကျိုးများစွာ ဖြစ်စေသည်။